Wel of niet inleiden?

Deze week is er veel geschreven in de media over inleiden. Dit schijnt te snel te gebeuren en vaak niet nodig. 

Inleiden wordt vooral ingezet wanneer de artsen van mening zijn dat de baby het buiten de baarmoeder beter heeft dan in de baarmoeder! Klinkt heel logisch en fijn dat er dan ingeleid kan worden. 

Erg vaak wordt er ook voor inleiden gekozen wanneer de moeder het niet meer aan kan. En dat is meteen het punt en dilemma waar ik nu mee zit! 

Mijn zwangerschap gaat niet meer goed. Ik ben na 4 maanden me totaal slecht voelen op t punt aan gekomen dat ik zeg dat ik het niet meer trek… 

Maar wanneer trek je het niet meer? Afgelopen woensdag zat ik er voor de zoveelste keer doorheen. Ik word met de dag zwakker en kan eigenlijk weinig meer zelf. Dit gaf ik aan bij de verloskundige. Ook omdat ik niet of nauwelijks meer slaap besluit ze me even op te laten nemen in het ziekenhuis en daar medicatie te krijgen om te slapen. Echt even bijkomen dus. Eerst wou ik het niet maar na even praten zie ik in dat dit wel het beste is. Paar uurtjes later ben ik in het ziekenhuis. Ik krijg een injectie en ga vol goede moed de nacht in. Maar helaas. Het werkt niet en krijg tegen de ochtend nog een slaaptablet. De volgende dag voel ik me weer wat slechter. Ik blijf nog een nacht en krijg andere medicatie. Helaas ook hiervan niet echt een lekkere nacht. Ook sta ik compleet beroerd op. Ik moet overgeven en ben heel erg duizelig. En voel me zo uitgeput. Ik dacht dat thuis naar het toilet gaan al een opgave was maar het kon nog erger dus. Ik weet echt even niet hoe ik t heb. Gynaecoloog komt aan m’n bed en zegt dat ik naar huis mag. Ze kunnen niks meer voor me betekenen. Oke dat is dan niet anders. Ze geeft wel aan dat ik aan de bel moet trekken als het niet gaat. Voorzichtig geef ik aan dat het niet meer gaat. En dat ik me echt niet goed voel. Ik krijg te horen dat ik vol moet houden en dat inleiden geen optie is. Ze verwijzen me nog even naar het geen wat in de media er over geschreven is deze week. Ik vraag aan haar wanneer de grens is bereikt en wanneer het punt er is dat ik het niet meer trek, hoe ik er dan aan toe moet zijn. Dat kon ze me natuurlijk niet vertellen. En ze vertelde nog even dat iedereen het zwaar heeft tijdens de laatste loodjes. Ze ziet me voor het eerst en ik denk ‘tja je kan mijn situatie vast het beste inschatten’. De dienstdoende verloskundige van de avond ervoor zorgde dat ze bij me langs kwam voor een eventueel plan. Misschien kon ik met 39 weken ingeleid worden. Nou dat was dus duidelijk niet aan de orde. 

Oke dan maar ‘lekker’ naar huis. Moest eerst nog even een ctg. Daarvoor moest ik half rechtop zitten. Na een half uur moest ik er nog even iets langer aan zitten omdat de kleine alleen maar sliep. Helaas trok ik raar weg en werd mega duizelig. Ik had er geen energie meer voor om in die houding te zitten. Dus ik druk op de bel en voel me heel slecht worden. M’n oren zuisen er van. Verpleegkundige haalt snel de boel van m’n buik en legt me op m’n zij en plat. Pfff moest hier echt even van bijkomen. Na 20 min is R er om me op te halen. Hij helpt me in de kleren. Ik heb geen puf meer om t zelf te doen. Hij pakt m’n tas in en de verpleegkundige komt terug en ziet dat R er is en zegt me meteen dat hij een rolstoel haalt zodat ik weg kan. Eeeh oke ik probeerde eigenlijk nog bij te komen van wat er net gebeurd was. Pffffff ach laat ook maar, laat me maar snel naar huis gaan. In de auto had ik t erg zwaar. Over de weg van de auto naar binnen zal ik me maar niet over uit laten. Ik ben kapot heb pijn, maagzuur, duizelig, misselijk, en kan niet echt rechtop zitten, staan of lopen. 

Tja terwijl ik bij kom eerst even liggend op de bank vraag ik me af waar de grens van mij is. Ik ben het over het algemeen eens over de mening dat je alleen gaat inleiden als het voor het kind beter is. Maar pfff wanneer geef ik weer aan dat het niet meer gaat. Woensdag heb ik het aangegeven het is nu vrijdag nu ik dit schrijf. Het gaat een stuk slechter met mij dan toen ik naar het ziekenhuis ging. 

Ik vind t lastig. Ik heb aan gegeven dat het niet meer gaat. Maar ze kunnen niks doen. Maar ik moet wel aangeven als het echt niet meer gaat. Ik heb even geen idee wanneer dat is. Ik kan niks meer zelfstandig dus komende dagen maar kijken wie er bij me kunnen zijn. Zo lang ik me nog zo voel. R moet gewoon t restaurant runnen. Dus maar de andere hulptroepen in schakelen. 

Nog 11 dagen tot de uitgerekende datum. Ik zal t moeten volhouden. Gewoon omdat er niks aan te doen is. En inleiden alleen bedoelt is voor het kind. Wanneer het kind beter af is buiten de baarmoeder. Ik ga er voor! Zeker voor onze kleine man die het nog prima naar z’n zin heeft in m’n buik. Ik hoop dat ik morgen niet nog zwakker ben. Wie weet voel ik me wel een heel klein beetje beter… 

One Comment

  1. Nederland is al zo lang geleden doorgeslagen in haar beleid dat bevallen natuurlijk moet. Tot het uiterste gaan en dan pas ingrijpen. Het krantenartikel gelezen en realiseerde me dat dat weer gebruikt gast worden om het beleid te verantwoorden, triest. Hou vol! We leven mee, beide kids in vergelijkbare omstandigheden geboren, nu eigenwijze gezonde tieners.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *